„Zaraza” Przemysław Piotrowski

„Korupcja, korupcja powiązana z władzą, władza powiązana z półświatkiem, wszechobecność krążących niczym sępy nad padliną psychopatów w każdym z tych światów. Nie było lekarstwa na tę zarazę, można było tylko improwizować, przyklejać plaster na ropiejące rany w nadziei, ze uda się utrzymać pacjenta przy życiu jeszcze trochę dłużej. Proces gnilny państwa przyspieszył jednak w zastraszającym tempie i Brudnemu zbierało się na wymioty, gdy po raz któryś z rzędu widział w telewizji te same mordy, wypacykowane, uśmiechnięte, udające niewiniątka ciężko pracujące na rzecz obywateli. Prawie wszyscy byli psychopatami, zakłamanymi sukinsynami, którzy sprzedaliby własną matkę, aby tylko utrzymać się przy korycie. Cały ten świat to była jedna wielka pierdolona kpina”.

Kończę ten rok z kolejnym tomem kryminalnym w serii z komisarzem Igorem Brudnym. Dzięki tej historii przeniosłam się do świata gorzkiego i smutnego, brutalnego i rozczarowującego, choć nadzieję w tej całej historii daje miłość, jaka rozkwitła między Brudnym a komisarz Julką Zawadzką. Są świetnymi partnerami, wspierającymi się i widać, że im na sobie zależy. Oboje się przed sobą otworzyli, potrafią się przyjaźnić i ufają sobie chroniąc się wzajemnie. Jedno za drugim poszłoby w ogień. To ważne.

Brudny po ostatnich przejściach, jakie śledziliśmy w „Cherubie” dochodzi do siebie. Jego ciało odmawia posłuszeństwa, jeździ na wózku inwalidzkim choć intensywnie ćwiczy i się rehabilituje. Jego praca przynosi efekty, ale L4 nie pomaga, wręcz dobija. Przypadkiem trafia do niego pewna dziewczyna, która szuka zaginionej od trzech miesięcy siostry. Dziwnym trafem zaginięcie to splata się ze śledztwami prowadzonymi przez zielonogórską policję, dotyczącymi zabójstw prostytutek, głównie ze Wschodu. Nie byłoby może w tym nic zaskakującego, poza jednym: zwłoki jednej z nich nie mają w sobie krwi. Co wiąże te sprawy? Początkowo wszystko się rozłazi w szwach, nic do siebie nie pasuje, ale uparta Julka i jeszcze bardziej ambitny Igor Brudny zaczynają widzieć w tym wszystkim części wspólne. Finał okaże się, jak to zwykle u Piotrowskiego, kompletnie zaskakujący! Czytałam, czytałam i w końcu rozdziawiłam buzię mówiąc do siebie: „He??? serioooo?”. Czy zło zostało zwyciężone? Może tak, może chwilowo… ?

Książka jak zwykle rozwaliła mnie pod kątem intrygi kryminalnej i splątania wątków, a potem ich doskonałego połączenia. Nadal mamy, jak w poprzednich częściach, mroczny klimat, Zielona Góra jawi się miastem psychopatów zadziwiających swoimi skłonnościami, a brutalność ich czynów naprawdę prowadzi do wielu pytań o istotę człowieczeństwa. Świetna książka z otwartym zakończeniem, które mam nadzieję, prowadzi do następnego tomu z Brudnym – już zacieram ręce. Świetna to była lektura na ostatnie dni grudnia. Te petardy za oknem to nic w porównaniu z petardą, jaką jest pan Przemysław Piotrowski, który wskoczył na polski rynek kryminalny nagle i rozwalił mi mózg :)

Polecam.

„Zaraza”, Przemysław Piotrowski, Wydawnictwo Czarna Owca, 2021.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.